اسم تو ۱

❣️اسم تو ۱❣️
خیلی خوب توصیف می کنم بخوانید عالی بود 💯💯💯

نام تو — ماکوتو شینکای 🌌☄️

بعضی فیلم‌ها رو که تموم می‌کنی، چند دقیقه فقط به صفحه نگاه می‌کنی و نمی‌دونی دقیقاً چی باید حس کنی.

غم؟

امید؟

دلتنگی؟

یا اون حس عجیبی که انگار چیزی رو از دست دادی، بدون اینکه حتی بدونی دقیقاً چی بوده.

«نام تو» برای من یکی از همون داستان‌هاست.

در ظاهر، داستان درباره‌ی دو نوجوانه که به شکلی غیرقابل توضیح زندگی‌شون به هم گره می‌خوره و ناگهان خودشون رو در موقعیتی پیدا می‌کنن که باید از نگاه و زندگی یکدیگه دنیا رو ببینن.

اما به نظرم «نام تو» خیلی بیشتر از یک داستان فانتزی ساده‌ست.

این فیلم درباره‌ی حافظه است.

درباره‌ی چیزهایی که حس می‌کنیم، حتی وقتی دیگه نمی‌تونیم توضیح بدیم چرا.

اینکه گاهی آدم می‌تونه احساس کنه چیزی در زندگی‌اش کم شده، بدون اینکه بدونه دقیقاً دنبال چه چیزی می‌گرده.

و شاید همین چیزی بود که من بیشتر از همه دوست داشتم.

این حس دائمی که انگار یک قطعه از پازل گم شده.

انگار چیزی مهم وجود داشته، اما حالا فقط رد مبهمی ازش باقی مونده.

تصاویر شینکای هم مثل همیشه خودشون یک شخصیت جداگانه‌ان. آسمون‌ها، نور شهر، بارون، قطارها و مخصوصاً آن حس فاصله‌ای که همیشه در فیلم‌هایش وجود دارد.

فاصله بین آدم‌ها.

بین زمان‌ها.

بین خاطره و فراموشی.

بین «تقریباً پیدا کردن» و «واقعاً پیدا کردن».

و شاید یکی از زیباترین چیزهای فیلم اینه که هیچ‌وقت حس نمی‌کنی زمان فقط یک خط صافه که همه چیز رو از گذشته به آینده می‌بره.

گاهی گذشته هنوز در ما وجود داره.

حتی اگر نتونیم دقیقاً به یادش بیاریم.

گاهی یک مکان، یک اسم، یک منظره یا حتی یک حس ناشناخته باعث می‌شه قلبمون واکنش نشون بده، در حالی که ذهنمون هیچ توضیحی براش نداره.

تاکی و میتسوها هم برای من بیشتر از اینکه شخصیت‌هایی کاملاً پیچیده و فلسفی باشن، نماینده‌ی همین حس بودن؛ دو آدم معمولی که وارد اتفاقی می‌شن که خیلی بزرگ‌تر از چیزی‌ه که می‌تونن کنترلش کنن.

و در تمام مسیر داستان، چیزی که برام جذاب بود این بود که فیلم فقط نمی‌پرسه:

«آیا آدم‌ها می‌تونن همدیگه رو پیدا کنن؟»

بلکه می‌پرسه:

«اگر کسی رو فراموش کنی، آیا واقعاً از زندگیت حذف شده؟»

شاید بعضی خاطره‌ها از ذهن پاک بشن، اما اثرشون نه.

شاید نتونی اسم یک نفر رو به یاد بیاری، اما هنوز احساس کنی تمام این مدت دنبال چیزی بودی.

«نام تو» برای من درباره‌ی اینه که بعضی آدم‌ها، مکان‌ها یا لحظه‌ها اثری روی ما می‌ذارن که حتی فراموشی هم نمی‌تونه کاملاً پاکش کنه.

و شاید به همین دلیل اسم فیلم این‌قدر مهمه.

چون اسم فقط یک کلمه نیست.

گاهی آخرین چیزی‌ه که ما رو به چیزی که در حال فراموش کردنش هستیم، وصل می‌کنه.

در نهایت، چیزی که بیشتر از همه از این فیلم یادم می‌مونه، نه فقط آسمون‌های خیره‌کننده‌اشه و نه فقط موسیقی و داستانش.

بلکه اون حس عجیبه که بعد از تمام شدن فیلم باقی می‌مونه:

حس اینکه شاید همه‌ی ما یک چیزی رو در زندگی‌مون گم کرده باشیم و تمام این مدت، بدون اینکه بدونیم دقیقاً چیه، دنبالش بگردیم.

و شاید یک روز، وسط یک خیابون معمولی، زیر یک آسمون معمولی، ناگهان با چیزی روبه‌رو بشیم که تمام این مدت دنبالش بودیم.

بدون اینکه حتی بدونیم چرا.

🌌☄️

شروع میخکوب کننده یه معمای درگیر کننده که تو رو به هیجان میاره

خوب بود
فیلم داستان هم عالی بود

جذاب و تاثیر گذار

یکم عجیبه ولی به هرحال قشنگه، خیلی تخیلیه و جالبه که هی جای نقش اصلی ها عوض میشه ( جالبه)

درباره دختری به اسم متیسئو است که در شهری تمیز و کم جمعیت زندگی می کند

══════════کتاب اسم تو ۱══════════
مانگای “اسم تو”، فقط یک داستان فانتزی درباره جابه‌جایی بدن نیست؛ بلکه یک واکاویِ عمیق و شاعرانه از تنهایی، سرنوشت و پیوندهای نامرئی است که انسان‌ها را در گذر زمان به هم متصل می‌کند. ماکوتو شینکای در جلد اول، با مهارتی بی‌نظیر، تضادِ زندگیِ پرهیاهوی شهریِ “تاکی” و آرامشِ سنتیِ روستاییِ “میتسوها” را ترسیم می‌کند.

جزو اولین انیمه هایی بود که دیدم و واقعا مجذوبش شدم هم کتابش و هم انیمه‌ش
ایده پردازی فوق العاده، شخصیت پردازی کم نظیر
واقعا ایده‌ش خیلییی تحسین برانگیزه
داستان درباره ی دختر و پسریه که اول هیچ ارتباطی باهم ندارن اما صبح که بیدار میشن روح دختره توی بدن پسره‌ست و روح پسره توی بدن دختره
در ژانر عاشقانه، طنز و صد البته علمی تخیلی

فکر کنم در یادداشت یکی از مانگاها گفته بودم که معمولا با رمان های شرقی و مانگاها ارتباط برقرار نمی‌کنم، و این در حالتیه که من نه انیمه‌ی اسم تو رو دوست داشتم، نه مانگاش رو🫠

کتاب جذابی بود

داستان درباره دو تا نوجوانه که یهو می‌فهمن می‌تونن بدن همدیگه رو عوض کنن یکی تو شهر زندگی می‌کنه و اون یکی توی یه روستای کوچیک. اولش خیلی خنده‌دار و باحاله که می‌بینیم چطور سعی می‌کنن با بدن هم کنار بیان و زندگی کنن، اما کم‌کم یه راز بزرگ و خیلی احساسی هم پیدا می‌کنن که آدم رو میخکوب می‌کنه. یه داستان خیلی قشنگ که هم می‌خندونه و هم آدم رو به فکر فرو می‌بره.