اردو در قبرستان ژغاره

قشنگ و ترسناک

این کتاب یه ترکیب عالی از کمدی و ماجراجویی است که برای سنین دبستان و ابتدایی فوق‌العاده طراحی شده. نویسنده خیلی خوب تونسته از یه فضای “ترسناک” (قبرستان)، یه فضای “شوخی و هیجان” بسازه.
میخواستم بهش ۴ بدم چون برای ماهایی که راهنمایی هستیم خیلی کم جذبش میشیم اما من شخصا خودم دوستش داشتم

کتاب خیلی خوب و جالبیه مثل دروازه مردگان تقریبا هست و جذاب و سرگرم کننده هست و ماجراش از اینجا شروع میشه که ∶
چند نوجوان برای اردو به قبرستان قدیمی «ژغاره» می‌روند؛ جایی که پر از افسانه‌های ترسناک است. از همان لحظه‌ی ورود، حس عجیبی دارند. شب اول، صداهای عجیب، سایه‌های مرموز و حرکت‌های غیرمنتظره همه را می‌ترساند.
هرکسی فکر می‌کند ژغاره واقعاً وجود دارد و شاید روح‌ها در قبرستان پرسه می‌زنند. اما یکی از بچه‌ها تصمیم می‌گیرد حقیقت را پیدا کند. آن‌ها سرنخ‌هایی پیدا می‌کنند: ردپاهای عجیب، وسایل قدیمی، و نشانه‌هایی که به یک فرد ناشناس اشاره دارد.
کم‌کم اتفاق‌ها شکل منطقی‌تری پیدا می‌کند. بچه‌ها با شجاعت جلو می‌روند و حقیقت را کشف می‌کنند: ژغاره یک افسانه‌ی اشتباه بوده و ماجراهای ترسناک کار یک فرد معمولی بوده که قصد کمک داشته.
اردو تبدیل به تجربه‌ای پر از دوستی، شجاعت و شناخت حقیقت می‌شود و بچه‌ها یاد می‌گیرند همیشه پشت ترس‌ها یک دلیل واقعی وجود دارد.

این کتاب خیلی خوب بود و مخاطب رو به دنبالش می کشید یک جورایی هم به اهمیت آثار باستاگی اشاره کرده بود

سلام داستان درمورد این بود که یک پسری با دوستانش رفته بود اردو همه جا پر بود مجبور شودن برن قبرس تون اردو آنجا تا شب تا صبح موندن و ساعت ۱۲ بود که رو های مردم ضاهر شدن بعدش با دو ستانش صدای وحشد ناکی می امد
بعد پسر رفت ی نگاهی کند و روح رادید و بادوستانش فرار کرد♡

خیلی کتاب قوی ای بود
ماجراجویی و اون پیدا کردن جواب رمز از توی دعا خیلی قشنگ بود و ربط دادنش به واقعیت و امام هادی، خیلی ظریف و قشنگ بود

ایده خوبی داشت، ولی خوب پیاده ش نکرد
در حد یه بار خوندن خوبه، ولی نه بیشتر!

«اردو» و «قبرستان» کنار هم، از همان ابتدا یک تضاد کنجکاوی‌برانگیز می‌سازند. زبان امروزی، دیالوگ‌های زنده و شوخی‌های نوجوانانه کمک می‌کنند فضای مذهبی و تاریخی برای مخاطب امروزی خشک و دور از دسترس نشود. در مقابل، به نظرم در بعضی بخش‌ها، تعلیق و پیام داستان کمی بیشتر از ظرافت شخصیت‌پردازی پیش می‌رود و پایان و لایه‌ی تاریخی برای من به اندازه‌ی شروعِ هویتیِ قصه، ظریف و ماندگار نیست