من نفرینی نامرئی‌ام

═══════کتاب من نفرینی نامرئی‌ام═══════
داستان «ماکس» که به شکل تصادفی به یک نیروی نامرئی دست پیدا می‌کند، فقط یک داستان ترسناک نیست. رابرت استاین در این کتاب، تقابل بین «خواستن» و «توانستن» را نشان می‌دهد.

چیزی که در «من نفرینی نامرئی‌ام» برای من جذاب بود، این بود که نویسنده سراغ همان شخصیتی رفته که در قصهٔ «فرزندان لیر» معمولاً فقط باید از او بترسیم: ایفا. این‌بار قرار نیست فقط «نامادریِ بدجنس» را ببینیم؛ قرار است بنشینیم و روایت زنی را بشنویم که خودش را قربانیِ قصه‌ای می‌داند که دیگران سال‌هاست از زاویهٔ دیگری تعریفش کرده‌اند. همین تغییر زاویه، به داستان لایه‌ای انسانی‌تر و تلخ‌تر می‌دهد...

خوبه

کتابی نبود که بتونه نوجوان رو جذب کنه
نه فونت قوی داشت و نه جلدی که بتونه نوجوان رو جدب کنه

موضوع کتاب خوب بود ولی ایرادی که داشت خیلی ریز چاپ شده بود و خیلی خم مبهم تعریف کرده بود.

خوشم نیومد
و خط ریزی داشت و اصلا خونده نمیشد

خیلی مزخرف بود حقیقتا از نظرم وقتتون هدر میشه وقتی میخونینش

جذابه من این سبک رو دوست دارم

طرز نوشتاری کتاب سیال ذهن بود و برای من که به چنین طرز نوشتاری عادت نداشتم افتضاح بود!موقع خواندن داشتم موقعی که تازه داشتم تو داستان غرق میشد یهو موضوع و مکان عوض میشد و اینجور نوشتاری برای نوجوان اصلا خوب نبود.کتاب برنده جوایزی شده و من انتظار بالاتری داشتم.حلد کتاب هم چندان دلچسب نبود و بدتر از همه فونت کتاب بود که بسیار کوچک بود و چشم من رو اذیت کرد.صفحات خالی در جای جای کتاب به چشم می‌خورد و این من رو اذیت میکرد که به این فکر کنم چقدر درخت برای ورقه خالی استفاده شده.