انتقام جادو ۲: آخرین اژدها

از اسمش خیلی خوشم میاد و داستانش علمی تخیلی بود

«آخرین اژدها» برای من قصه‌ی قدم‌زدن میانِ جادو و راز بود؛ جایی که هر کشف، به‌جای آنکه خیال آدم را راحت کند، سؤال تازه‌ای می‌سازد. جهان فانتزی جیمز رایلی آن‌قدر زنده است که گاهی دلت می‌خواهد واقعاً یکی از راهروهای مدرسه‌ی اوپنهایمر را پیدا کنی و خودت سر از این رازها دربیاوری. فورت هنوز آن قهرمانِ کاملی نیست که انتظارش را داریم، اما شاید همین ناتمام‌بودنش، او را واقعی‌تر کرده باشد. ریتم داستان گاهی کند می‌شود و شخصیت‌پردازی می‌توانست عمیق‌تر باشد؛ بااین‌حال، پایانش همان کاری را می‌کند که یک ادامه‌ی خوب باید بکند: قصه را تمام نمی‌کند، کنجکاوی را تمام‌نشدنی‌تر می‌کند.جلد و عنوان هم به‌خوبی وعده‌ی همان دنیای جادویی و پرماجرا را می‌دهند.

خوبه